Photograph by Eugenio Recuenco

*

Ik wil iedereen bedanken voor de lieve reacties op mijn vorige post. Ik wens jullie allemaal een heel goed 2010!  Met veel maneschijn, zonneschijn, intense momenten en al wat je verlangt. Dat het licht in 2010 de kleur heeft die jou gelukkig maakt……

Liefs, moonheart

Het einde van dit jaar nadert en ik wil toch nog een laatste logje schrijven, niet zomaar in het niets te verdwijnen. Trouwe lezers hebben me gemaild of via dit log gevraagd hoe het met me gaat en ik wil afscheid nemen met woorden van dank. Dank voor alle ontroerende, lieve, wijze, meelevende, openhartige en ook humorvolle reacties die ik van jullie kreeg. Dank voor jullie inzichten en dat ik ook een glimps mocht zien van jullie leven en wat jullie bezighoudt.
Het gaat heel goed met me, alhoewel mijn ziekte er soms voor zorgt dat mijn lijf niet wil meedoen met dat goed voelen. Maar alles went en ik weet dat het op en neer gaat. Mijn SM leven is momenteel geheel naar de achtergrond geschoven omdat de realiteit mijn Meester T. een onverwachte weg liet inslaan. We hebben nog steeds contact, alhoewel sporadisch via de mail. Maar we zitten veilig verscholen in elkaars hart. Dit jaar zal ik T. niet meer ontmoeten, maar volgend jaar wel (hoop ik). Of dat als vrienden zal zijn of ook in een D/s hoedanigheid weet ik niet. Welke richting ons pad zal volgen is onbekend, maar ik heb vrede met iedere richting. Voorlopig zal ik niet vliegen in subbies heaven en heb ik mijn vleugels afgedaan.
Alles wat ik heb meegemaakt met T. koester ik in mijn hart. Het was intens en mooi. Mocht een D/s relatie niet meer mogelijk zijn, dan sluit ik dit boek met een goed, dankbaar gevoel en een warm hart. Ik zal me niet meer aan een nieuwe Meester willen binden, ik zal voor altijd in mijn hart en gedachten T.’s subje zijn, zijn meisje en slet. Mochten we ons D/s pad verder bewandelen volgend jaar, dan zal ik er niet meer over schrijven denk ik. (alhoewel, het bloed kruipt…..) Ook al omdat ik druk ben met andere (niet SM gerelateerde blogs) Verder volg ik mijn favoriete blogs nog steeds, maar veel minder frequent. Momenteel omdat ik wegens mijn ziekte weinig online ben, maar ook omdat het soms moeilijk is over SM te lezen en dan te gaan stuiteren zonder zicht op verlichting.

Meester schreef me dat aan de lichte kant van het leven (zijn dagelijks leven) de scherpe randjes eraf zijn gesleten terwijl aan de ‘donkere’ zijde, onze intense D/s wereld, de kantjes (in zijn fantasie) scherper, gemener en meer sadistisch zijn geworden. Dit te lezen deed mijn hart sneller slaan, want ook mijn fantaseren is donkerder en daarin onderga ik meer sadisme.
De vonk gloeit nog steeds, het verlangen smeult, bij ons beiden. Of het weer gaat branden of zachtjes uitdooft weet alleen de tijd. Maar weet dat welke richting de wind ons ook zal blazen T. en ik gelukkig zullen zijn, want de liefde in het hart is blijvend…….

Ik wens jullie allen (ook namens T.) hele fijne feestdagen en een liefdevol 2010!

Vandaag heb ik een mail geschreven naar Meester. Na een stilte van ongeveer een maand. Waar zal ik beginnen? Hoe zal ik beginnen? Zoveel woorden en toch woordeloos. Niet weten wat te schrijven. Me schuldig voelend tegenover mijn trouwe lezers omdat ik als een dief in de nacht verdween. Stilletjes mijn weg vervolgend. Okxe9, ik zal proberen de woorden te vinden.

Meester maakte een moeilijke tijd door waarin het dagelijks leven ongenadig toesloeg. Dit betekende dat wij elkaar minder zagen, het contact minimaler was, maar desondanks onze band verdiepte. Dat Meester me duidelijk maakte dat Hij me net zo nodig had als ik hem.

Photograph by Lochai

T. schreef me nog een laatste mailtje voordat ik morgenvroeg richting Frankrijk vertrek. Hij verwees me naar wat oude blogjes van mij waarin ik een opdracht uitvoerde tijdens mijn vakantie vorig jaar. Daarna stuurde Hij me nog een mailtje met prikkelende foto’s waarop subjes ondergeplast worden. Hmmm het is duidelijk waar Meester de laatste tijd aan denkt. Hij geeft me geen opdracht, zo schrijft Hij, wetende dat zijn subje zelf creatief genoeg is om….. Jaja Meester, geen opdracht zegt U? Nu ben ik natuurlijk prettig nerveus aan het bedenken wat ik eventueel zou kunnen gaan doen. Maar ach, al wegdromend op het strand komen de ideexebn vanzelf. Denk ik zomaar. Ik blijf zo’n twee weken weg. Hopelijk heb ik na de vakantie meer tijd en zin om weer wat vaker te bloggen. Voor wie het nog niet gelezen heeft of het leuk vindt nogmaals te lezen, wat zomerfantasiexebn van vorig jaar:
Droge aarde
Will she cool down?
en het vervolg daarop: Air, earth, water & fire.Veel plezier en tot Later!

Photograph by Lochai

T. schreef me nog een laatste mailtje voordat ik morgenvroeg richting Frankrijk vertrek. Hij verwees me naar wat oude blogjes van mij waarin ik een opdracht uitvoerde tijdens mijn vakantie vorig jaar. Daarna stuurde Hij me nog een mailtje met prikkelende foto’s waarop subjes ondergeplast worden. Hmmm het is duidelijk waar Meester de laatste tijd aan denkt. Hij geeft me geen opdracht, zo schrijft Hij, wetende dat zijn subje zelf creatief genoeg is om….. Jaja Meester, geen opdracht zegt U? Nu ben ik natuurlijk prettig nerveus aan het bedenken wat ik eventueel zou kunnen gaan doen. Maar ach, al wegdromend op het strand komen de ideeën vanzelf. Denk ik zomaar. Ik blijf zo’n twee weken weg. Hopelijk heb ik na de vakantie meer tijd en zin om weer wat vaker te bloggen. Voor wie het nog niet gelezen heeft of het leuk vindt nogmaals te lezen, wat zomerfantasieën van vorig jaar:
Droge aarde
Will she cool down?
en het vervolg daarop: Air, earth, water & fire.Veel plezier en tot Later!

 
Photograph: Fetish breasts by Emily sub.

We zouden elkaar weer ontmoeten, geen spel, maar heerlijk samen koffie drinken, praten, knuffelen. De onhandigheid van dit subje maakte dat Meester anders besliste. Je kent het wel; heerlijke zenuwachtigheid, maar niet zo helder denkend als normaal in het dagelijks leven, stond ik spic en span, geschoren en wel, op tijd te wachten op het perron waar ik mijn Meester weer zou treffen.Vandaar zouden we samen verder reizen naar Den Bosch. Ruimschoots op tijd dus.Een smsje naar Meester leerde me al snel dat ik (gelukkig!) op het goede perron stond, maar een uur te vroeg.
Och erme, veel te vroeg, stap maar op de trein naar Nijmegen.
Omdat die trein net kwam binnenrijden op het perron waar ik stond dacht ik in eerste instantie aan een mindfuck. Want ik had nog steeds het idee op het goede tijdstip daar te staan haha. Had Meester dat door? En maakte Hij daar dankbaar gebruik van? Zenuwachtig stapte ik op de trein waar Meester mijn onzekerheid nog wat opvoerde door middel van smsjes. Binnen tien minuten was ik in Nijmegen, maar geen spoor nog van T. Hij smste me dat ik daar in het cafeetje koffie moest gaan drinken en wachten….. Hij had me al gevraagd of ik me soms nog het hotel vlakbij het station kon herinneren waar we eens waren? Ja, dat herinner ik me nog goed. En dat het wel heel verleidelijk is zo’n hotel vlakbij. De vlinders in mijn buik dansten en fladderden er op los. Ik durfde er niet aan te denken, te hopen op…..Terwijl ik van mijn koffie genoot zag ik opeens Meester aan komen lopen. Wat was ik blij Hem weer te zien! Na zo’n lange tijd. We kusten elkaar en Meester haalde ook een koffie. Ik nam Hem goed in me op, genoot van zijn gezicht, zijn ogen, zijn stem. Hij zei me dat we naar het hotel zouden gaan. Hij verlangde ernaar me te voelen, te bezitten. Ik giechelde en werd weer zenuwachtig.

We waren nog niet binnen of we kusten elkaar onstuimig. Het was duidelijk dat we elkaar hadden gemist. Ik voelde Meesters handen overal en werd week van verlangen. Al snel zat ik naakt geknield voor het bed. We hadden niet veel spullen meegenomen, ik wat kleine dingetjes zoals knijpers, een kleine flogger en the wheel of pain. Maar wie heeft er een zweep nodig als er de heftige maar o zo heerlijk broekriem is? Als Meester me voorover heeft geduwd, mijn gezicht in de dekens en ik hoor het geluid van zijn riem die uit zijn broek wordt getrokken dan word ik licht in het hoofd. Instinctief duw ik mijn billen verder omhoog en wacht op de eerste klap. Die heerlijke eerste klap waar ik altijd wat bang voor ben, niet wetend hoe ik zal reageren, kan ik veel hebben of juist niet? Maar die eerste klap maakt dat ik me zo de Zijne voel, die neemt me mee naar onze donkere magische wereld, waar we samenvloeien en diep doordringen in elkaars ziel. Na deze eerste klap met de riem werden we meegezogen in ons heftige verlangen naar elkaar. Het was een intense, brute dans waarin Meester me genadeloos nam; me de adem benam en weer teruggaf, me aan mijn haren trok, diep in mijn mond stootte tot ik geen lucht meer kreeg, me weer omdraaide en me diep anaal penetreerde, wat zo pijn deed dat de tranen in mijn ogen sprong, maar dat gevoel maakte me intens gelukkig. Waarin Meester me sloeg en mijn borsten zozeer pijnigde dat de volgende dag er vele blauwe plekken opstonden. Toch is het niet de pijn die ik koester of de vernederingen. Wat ik me vooral herinner is het gevoel dat Meester me net zo zeer nodig heeft als ik Hem, de diepe verbondenheid die dat gevoel me geeft, dat Hij zijn hart meer durfde te laten zien aan mij. Dat voor de verandering Meester eens meer praatte dan ik die dag en Hij me daardoor ook meer binnenliet in zijn dagelijks leven. Ik ben de Zijne en dat voelt meer dan goed. Nog steeds!

i was swimming across the sky
Clouds and angels by my side
Then i realized that i was lonely
And it wasn’t such a good thing.

i was flying in paradise
In that ocean of dead lights
i was looking for Your smile in the wind
But there was nobody there this morning.

i was swimming across the sky
Clouds and angels by my side
Then i realized that i was lonely
And it wasn’t such a good thing

i believe in Your smile everyday
But i know that You’re far from my way
When i talk to the moon i can hear You
In the dark i can see, i can feel Your light.Lyrics by Emilie Simon  *  Photomanipulation/collage by me.

Surprise hug line art by Manic goose

voor iedereen die een lieve reactie achterliet. Zoals ik ook al in een reactie schreef: weinig te schrijven hier momenteel. Ik leef me uit op mijn sprookjes en/of tuinblog, maar ik vraag me af of daar wel gekeken word. Dus als jullie daar voor een keer willen ontlurken, graag!  Het bloed kruipt toch wel waar het niet gaan kan dus ik zal hier af en toe vast wel eens een mooie foto plaatsen.

Once upon a time there was a dear little girl who was loved by every one who looked at her…. En dat meisje, een alternatief soort roodkapje, wil heel veel leren. Wil je weten wat dan wel? Lees dan snel hier verder voor haar verhaal.
Ben je meer op zoek naar een veilig plekje? Zoek dan hier.